Rozdział 5

  Żyłam na granicy jawy i snu. To było jak topienie się w mętniej wodzie - kiedy się zanurzałam wszystko było zniekształcone i głuche, ale raz na jakiś czas walczyłam by wypłynąć, by nabrać powietrza i choć zaczęły dochodzić do człowieka pewne bodźce, takie jak: światło, zapach, dźwięk, to wkrótce i tak schodziłam znowu na dno, w wir złudzeń. I tak wyglądała moja walka... ale nie musiałam wypływać na powierzchnię - nawet nie wiem czy chciałam. Podobało mi się tak jak było - wszechobecne cienie, nikły blask, niewielkie ślady dawnej przeszłości i wspomnień - ponieważ tak było łatwiej.

~*~

  - Wiesz za ile się obudzi? - usłyszałam zniekształcony głos, dochodzący jak zza ściany.

  - Nie jesteś jej rodziną, niestety nie mogę udzielić ci tej informacji. - odezwał się ktoś inny. Chyba kobieta.

  - Czy nie widzisz, że puki co to jestem tutaj jedyną żywą i sprawną osobą, którą obchodzi co się z nią dzieje?

  - Przykro mi. - nastała przerwa - Podobno można wzbudzić człowieka ze śpiączki, mówiąc do niego w sposób, którym  wymusi się pobudkę. Możesz spróbować, jeśli tak ci zależy.

  - Spróbuję, spróbuję. Muszę, jeśli to tylko pomoże. To moja wina. - poczułam palce zaciskające się na moich.

  - W takich sytuacjach, trudno doszukać się winy. Nie obwiniaj się. Nie żyjesz od wczoraj i zważywszy na twoją przyszłość to sam musiałeś to kiedyś powiedzieć.

  Zabrzmiał odgłos, który od biedy, można było wziąć za śmiech.

   - Masz rację. Ironia losy, nieprawdaż? Pewna osoba umiałaby to dobrze skomentować. - smutek który usłyszałam, przysłonił mój podwodny świat jak ciemna chmura.

~*~

  Chciałam przebywać w tym nieprawdziwym świcie całą wieczność, ale - jak zawsze - nie dostałam tego czego chciałam. Z tego momentu pamiętam tylko głośny chuk, a w następnym momencie już siedziałam. Poczułam ostre zawroty głowy. Kiedy jej dotknęłam, poczułam jeszcze większy ból w zgięciu łokcia. Przeklnęłam soczyście i spojrzałam na źródło bólu. 

  Co do cholery, robi tutaj wenflon?! Dopiero teraz rozejrzałam po otoczeniu. 

  Leżę w strasznie niewygodnym łóżku, a obok mam wielkie pikające ustrojstwo. Dwoje drzwi,  okno, krzesło,  mała szafeczka z szufladą, na niej bukiet kwiatów,  ohydne biało niebieskie ściany, a na jednej z nich lustro,  dokładnie na prze... Co to k**** ma być?!

  Patrzyłam prosto na siebie... chyba siebie. Jeśli to coś w lustrze było rzeczywiście mną. Było napuchnięte, całe w szwach, bandażach i siniakach. Spojrzałam jeszcze raz na swoje ręce,  ale kiedy się zgięłam szyję poczułam jeszcze większy ból.  

  Krzyknęłam.

  Nie musiałam czekać ani sekundy, by do pokoju wpadła pielęgniarka.

  - Boże! W końcu się obudziłaś. - powiedziałam dopadając do tego woreczka z płynem,  który ląduje w mojej krwi. - Zwiększam ci dawkę morfiny. - powiedziała majstrując przy tym czymś. Kiedy skończyła odwróciła się w moją stronę z uśmiechem.  - Leż i się nie ruszaj.  Idę po doktora. Lek za chwilę zacznie działać. 

  Po tych słowach wyszła. 

  Nie minęło pięć minut,  kiedy drzwi z powrotem się otworzyły, tym razem stał w nich starszy mężczyzna koło pięćdziesiątki - przedstawiał się jako doktor Hans Greene.

  - Nawet nie wiesz jak się ucieszono, kiedy oddział się dowiedział, że się obudziłaś, myśleliśmy, że będziesz spać...

  - Panie doktorze,  ile ja spałam?  - przerwałam mu.

  Spojrzał na mnie z zaciekawieniem, zanim w końcu odpowiedział.

  - Pięć dni.

  Ile?! Chciałam zapytać,  ale nie dałam rady, bo zakręciło mi się w głowie i zwymiotowałam.

  - Muszę cię przebadać. Mam nadzieję,  że nie masz nic przeciwko. 

  - Ależ oczywiście. - powiedziałam przez zaciśnięte gardło. 

  Przez następne pół godziny świecił mi lampką w oczy, zadawał różne pytania typu "Pamiętasz jak się nazywasz?", "Ile widzisz palców?", stukał młotkiem w moje biedne ciało i robił inne dziwne rzeczy, zapisując wyniki w jakimś notesie. Dowiedziałam się,  że mam liczne obrażenia, lecz "nic bardzo poważnego"... to pewnie dlatego wyglądałam jak potwór Frankensteina, przed ożywieniem.

  - A pamiętasz jak się tu znalazłaś? - zapytał posyłając mi zagadkowe pytanie. Musiałam się poważnie zastanowić.  To było jak chwytanie obłoku dymu kadzidełka - kiedy wydawało ci się,  że już go masz zaciskałaś dłoń,  a on rozpływał się i uciekał. 

  - Nie. - powiedziałam po długiej przerwie. 

  Jego wzrok przyćmił smutek. 

  - A co ostatnie pamiętasz?

  Znów zanurzyłam się w wspomnienia.

  - Kładłam się spać w domu wujka Noah.

  - Wujek Noah? - zainteresował się tym faktem.

  - Jest przyjacielem rodziny. - odpowiedziałam.

  - Mogła byś mi podać jego telefon?

  - Jasne. - kiedy lekarz go zanotował zapytałam:

  - Jak znalazłam się w szpitalu?

  Wyglądał na zagubionego. Nie wiem jak długo trwała cisza.

  - Eee... miałaś wypadek. - powiedział w końcu. Już miałam go zapytać jaki, kiedy zabrzmiał jego telefon.

 - Wybacz na chwilę. - odebrał z typowym "Halo?" i słuchał.  Kiedy się rozłączył wyglądał na zmartwionego.

  - Muszę iść, ale późnej przyjdzie do ciebie któraś z pielęgniarek. Do zobaczenia. 

  Po tych słowach wypadł na korytarz z prędkością tornada.

  Nie musiałam długo czekać. Po chwili drzwi się otworzyły i weszła przez nie ta sama pielęgniarka, którą zobaczyłam jako pierwszą po przebudzeniu.

  - Mam na nazwisko Loss i jestem twoją pielęgniarką. -  przedstawiła się, uśmiechając do mnie ciepło i poinformowała mnie: 

  - Za godzinę przyjdzie do ciebie pani psycholog.

  - Psycholog? - zapytałam zdenerwowana - Po co?

  Zawahała się, prawdopodobnie myśląc o tym jak mi coś powiedzieć.

  - Żeby z tobą porozmawiać o pewnych rzeczach. - było słychać wahanie i napięcie. - Mam ci podać leki, na sen żebyś trochę odpoczęła. 

  - Nie spałam właśnie pięć dni? - aha... uznajemy, że to całkiem normalne...

  - To zalecenie doktora - uśmiecha się przeprasząjaco, przez chwilę mi się wydaję, że widzę błysk... współczucia i żalu.

  Chcę zaprotestować, ale ona już wbiła mi już igłę w ramię.

  CHCĘ WIEDZIEĆ, CO SIĘ DO K***Y NĘDZY DZIEJE! chciałam krzyknąć, ale mój język był jak z waty.

  Poczułam jak woda, znów mnie zalewa, ciągnąc na ciemne dno. 

  Ale ja tylko chcę wiedzieć co się stało...

  Chcę wiedzieć...

  - Chcę wiedzieć...
  Chcę...

  - Przykro mi Anastazjo...
___________________________
Strasznie krótki, wiem :D 
Co sądzicie ? :) 
4 komy i jedziemy dalej ! :3
PS: Pamiętajcie, że można już hejtować moje wypociny z anonima xD
Tym razem dedykuje ten rozdział, także Calli, która cierpliwie czekała :*
nie zabijcie mnie za błędy... :C